Miasta rozwijały się dzięki stałej migracji ludności, zarówno z bliskich jak też dalszych regionów. Handel, rzemiosło oraz rozbudowa przyciągały ludność wiejską i wyspecjalizowanych rzemieślników, dotychczas zajmujących się rzemiosłem na wsiach. Migracja była ułatwiona brakiem poddaństwa lub możliwością jej zrzucenia po osiedlaniu się w nim (po roku i jednym dniu). Mieszczanie, pomimo faktu podlegania jednemu prawu byli bardzo zróżnicowani pod względem majątkowym i prawnym. Znaczną część stanowiła ludność nie posiadająca praw miejskich. Prawa takie przyznawano urodzonym mieszkańcom bądź długoletnim zasiedleńcom, którzy posiadali nieruchomość. Nie posiadały także praw kobiety. Kolejną grupą ludności miejskiej była tak zwana grupa luźna. Byli to pracownicy sezonowi, ludzie migrujący z miasta do miasta oraz margines społeczny: złodzieje, żebracy prostytutki. Najbogatszą warstwą społeczną byli kupcy-bankierzy, a także notariusze, lekarze, złotnicy, a następnie starszyzna rzemieślnicza, która przynosiła miastu największe zyski.